Verlichting van de cenotafen die aan de eerste zuilen de hoofdbeuk hangen.

De eerste twee zuilen zijn versierd met monumentale cenotafen. Links het monument, met erboven de witmarmeren beschermheilige, van Michaël Angeliwenoni, overleden in 1625. Hij was de chirurg van de aartshertogen Albrecht en Isabella. Hij was aanwezig bij de begrafenis van zijn patiënte, aartshertogin Isabella, landvoogdes van de Nederlanden. Rechtover aan de grote zuil aan de zuidkant het opmerkelijk grafmonument van Ridder Charles de Bourgeois, lid van de Grote Raad van Brabant, behorend tot een vooraanstaande Brusselse familie die tot het geslacht Sleeus was toegelaten. Hij was getrouwd met Adrienne van der Noot. Charles de Bourgeois kreeg van de aartshertogen Albrecht en Isabella de opdracht om de kerken van het bisdom te restaureren, die de verwoestingen van de godsdienstoorlogen hadden ondergaan. Daar lezen we dit prachtige Latijnse grafschrift, vol woordspelingen, dat zich laat vertalen als: “Geliefd en vermaard door zijn ambt, stierf op Allerheiligen, denkend aan nog heiliger dingen, overleden maar niet verdwenen.” Bovenaan het monument ontdekken we een zandloper, een symbool van het verstrijken van de tijd en het leven dat ons ontglipt, evenals het hoofd van Charles de Bourgeois. De gelijkenis met het hoofd in de cartouche van de 17de-eeuwse boot, geplaatst onder het grote roosvenster in de zuidelijke dwarsbeuk, suggereert dat hij er de schenker van was. De teksten zijn terug te vinden in de QR-codes op de zuilen onderaan de monumenten. De teksten zijn vertaald in de QR-codes onderaan de monumenten.